Kudde Blog

‘De paarden maakten een beweging; ze stonden allemaal stil’.

Ruimte om te Laten

De wens om bij de paarden te zijn is groot. Daar zou ze iets vinden. Iets wat verloren is gegaan in de tijd. Wat ze zoekt kan ze niet verwoorden. Het is meer een gevoel.

Haar verlangen is voelbaar. De neiging ontstaat om deze te volgen en direct naar de paarden te gaan. Ze zet de stap niet en blijft staan.
Haar adem stokt en ze slikt. Het duurt enkele seconden. Bijna onmerkbaar maakt de kudde een beweging: alle paarden staan stil. Ze ziet het niet.

Als haar ademhaling verdergaat graast de kudde weer. Het is net alsof de korte ademloze intermezzo er niet was. De stilte van haar bewegingloosheid klinkt luider.
Het leidt tot extra geluiden om haar heen. De blaadjes van de bomen laten van zich horen. Vogelgeluiden, een haan die niet stopt met kraaien. Bijna onheilspellend.
Ze staat nog steeds stil en het niet is duidelijk waar ze van binnen is.

De paarden geven geen teken van contact. En toch weten ze dat ze daar staat. Ze hoeft geen stap te zetten om de kudde in te gaan. Ze is er al.

Enkele minuten later maakt ze contact. ‘Weet je, ik ben hier gekomen om iets terug te vinden van mezelf. Het leek me zo mooi om dit met de hulp van de paarden te doen. En nu sta ik hier en ben ik bang. Bang dat wanneer ik terugvind wat ik zoek, ik pas echt besef wat ik kwijt ben geraakt’. Ze zucht.
Een van de paarden maakt zich los van de kudde. Rustig loopt ze onze richting op.
Haar hoofd laag. Geen haast en tegelijkertijd doelgericht.
Ze loopt tot aan de vrouw en laat haar hoofd voor de buik van de vrouw hangen.
Opnieuw houdt ze haar adem in en het paard duwt haar hoofd zachtjes tegen de borst van de vrouw. Zo blijft het paard staan.
De vrouw ontspant. Voorzichtig maakt ze contact met paard. Heel zachtjes streelt ze het paard. Geen haast. De ogen van het paard zijn zacht.
‘Er is tijd’ zegt de vrouw. ‘Ik heb geen haast’.

samen

Tekst: Beleving in Beeld, Martine Huurman
Afbeelding: Toril Strooper

 
Doen of Laten?
Dilemma bij begeleiding van Verlies in de Innerlijke Kudde.

Ik sta tussen de paarden en voel me niet fijn. Op zoek naar rust werk ik hard om hen niet te belasten met mijn ongenoegen, tranen en zwaarte.
De paarden negeren me. Het maakt dat het gevoel van ongenoegen, me onbegrepen voelen en de frustratie toeneemt bij mij. Zie je wel, ze voelen mijn verdriet en ze willen niet bij me komen.
Dan maar mest scheppen. Doe ik in ieder geval iets. Daar ben ik wel goed voor. Ze waarderen het niet eens. Sterker nog. Zullen de paarden überhaupt beseffen hoeveel werk het iedere dag opnieuw is? Schep& puf. Met elke mesthoop die in de kruiwagen ploft voel ik mijn spieren meer pijn doen. De vermoeidheid neemt mijn hoofd over en ik wil het opgeven. Ben pissig en ontevreden.

De tranen lopen over mijn wangen en ik ga zitten op een houtblok. Laat maar.
Er ontstaat beweging in de kudde.
Een van de paarden loopt in een rechte lijn naar me toe. Ze blijft staan. Eventjes gaat er door me heen: ‘ze wil zeker door mij gekriebeld worden’, maar het blijkt anders te zijn. Net voor mij staat ze stil.
Ze kijkt niet naar me, maar ze ziet me wel.
Haar aanwezigheid doet mij ontspannen. Ik laat van alles om me heen op de grond vallen. Mijn vermoeidheid, mijn frustratie, verdriet en uiteindelijk de wil om te vechten tegen wat zich van binnen aandient.
Ze blijft staan. Tot ik helemaal ontspannen ben. Dan draait ze zich naar me toe. Haar borst ter hoogte van mijn hoofd. Ik ga tegen haar aanleunen en zou zo in slaap willen vallen.
Ze kauwt wat en doet verder helemaal niets.
Mijn eigen gevoel van ‘niets’ wordt voelbaar. Ik hoef even niets en kan tegen haar leunen.
Zo blijf ik daar zitten. Tot ze wegloopt.
Ik rek me uit en voel me beter. Feitelijk is er niets veranderd, maar van binnen wel degelijk.

Haar aanwezigheid, zonder verwachtingen. Enkel nabij zijn. Mij zien. Zonder te kijken, maakte op dat moment, voor mij het verschil.
Dát is waar Rouw te Paard, Verlies in de Innerlijke Kudde over gaat. Hoe kun jij als begeleider omstandigheden creëren en ruimte maken voor het verhaal en de emoties van de ander? Hoe kun jij jezelf als begeleider op de kruk zetten? Zonder te hard te gaan werken? Ruimte bieden aan de paarden om de client en zijn of haar verhaal in te sluiten. Paarden weten wat te doen. Die hebben ons niet nodig.
Het vraagt van ons, begeleiders om een stap achteruit te doen. Ruimte geven aan…
Iedere keer dat je hard werkt voor de ander werk je ergens in je eigen verhaal. Daarmee loop je het risico het verhaal van de ander te doorkruizen of uit het oog te verliezen.
Paarden vertellen geen verhalen. Zij maken ruimte in de kudde voor wat om insluiting vraagt. Ook als dat betekent dat er nog even geen beweging is.
Dit zien, herkennen en weten wat (niet) te doen is een van de onderdelen van de training.
Durf jij het aan om te vertragen? Om te ontdekken wat er bij jou in beweging komt als je minder doet bij je begeleidingen? Je bent van harte welkom om hiermee aan de slag te gaan in Balgoij, tussen de paarden. In jouw tempo, op jouw manier in een kleine setting[1].

[1] Tekst: Beleving in Beeld Balgoij, Martine Huurman

Corona en herstel.

Corona. Een woord. Een begrip. Impact.
Herstel. Een proces.
Herstel van Corona. Herstel van de impact van Corona. Wat is de impact die corona heeft?

Waar gaat het eigenlijk over?
Impact gaat over raken, geraakt worden, geraakt zijn. Maar wie of wat wordt er geraakt door Corona? En weten we dan waar we het over hebben?
Corona. Een woord. Een begrip. Impact.
Herstel. Een proces.
Herstel van Corona. Herstel van de impact van Corona. Wat is de impact die corona heeft?

Het meisje en de draak. Van binnen.

Waar gaat het eigenlijk over?
Impact gaat over raken, geraakt worden, geraakt zijn. Maar wie of wat wordt er geraakt door Corona? En weten we dan waar we het over hebben?

‘Je weet wel, door Corona’.

Corona. Vandaag-de-dag een veelomvattend woord. Een begrip, synoniem, aanduiding, samenvatting, verzameling, toestand, situatie, tijdvak, periode, gedoe, pas op de plaats, beperkingen, overleven, vrijheid, dood, verdriet, ademen, niet ademen, ziekte, stoppen, doorgaan, geen geld, wel geld, peinzen, keuzes, ontwikkelen, stilstaan, ikzelf, de ander, verantwoordelijk voelen, niet verantwoordelijk voelen, complot, kosmos, regie, regieloos…


Wat betekent het woord Corona voor jou? Wat is de impact die het op je heeft? Ben jij je daar bewust van?

Voor mij is het groots. Zo groot als de wereld om ons heen.
Het omvat en bevat zoveel. Waarschijnlijk meer dan waar ik me momenteel bewust van ben.
Dit alleen al beseffen, maakt dat ik er soms van duizel. Het vraagt om een kader.


Korte termijn, lange termijn, winst verlies. Het komt allemaal langs.
Voelbaar. Eerste golf, tussenfase, tweede golf.
In maart betekende Corona voor mij paniek. Angst.
Totaal van slag zijn.
De impact was voelbaar in iedere vezel van mijn lijf. Maar waar heb ik het dan over? Hoe kan het dat de eerste weken van maart mij zo van de sokken hebben geblazen? Dat het me maar niet lukte om mezelf gerust te stellen, te kalmeren, te reguleren? Waar was vertrouwen heen gegaan?
Ik voelde doodsangst. Niet eens voor mezelf. Wel voor de mensen om me heen. Mijn chaos-lijf gevuld met paniek had zich losgekoppeld van mijn hoofd. De adrenaline gierde door mijn lijf. Een soort twilight-gevoel maakte zich meester van me.

Dát was de werkelijke impact. Het twilight gevoel. Er zijn en er niet zijn. Losgekoppeld zijn van de wereld om mij heen. Zonder controle, grip, zicht. Een overheersend gevoel van dreiging en gevaar. Lijfelijke angst, zonder directe aanleiding. Functioneren zonder verbinding met de wereld om me heen. Monden zien bewegen, maar niet kunnen luisteren. Gesplitst leven. Overleven.
Emotie-gestuurd gedrag. Of misschien niet eens dat. Mijn overlevingsmechanisme stond op AAN.

Een tijd waarin zich tegelijkertijd prachtige dingen hebben ontwikkeld. Maar het gevoel van gevaar en daarmee alert zijn, verdween niet echt. Het had impact op alles. Mijn gezin, mijn werk, mijn relatie. En vooral op mijn zelf.
Afleiding vond ik me richtte op wat ik graag doe: ontwikkelen. Creatief bezig zijn en mijn levenswerk vertalen naar mijn vak.
Daar ontstond een vrijheid die ik in jaren niet beleefd had. Hoe tegenstrijdig..

Het was een periode die mij gedwongen heeft om mijn ziel vragen te stellen. Vragen waarvan ik de antwoorden al lang met me meedraag. Mooi, pijnlijk, lief, sterk, angstig, overweldigend, confronterend liefdevol. De impact van de tweede golf voelt anders.
Er is meer vertrouwen. Er is meer bekend. De angst voelt verder weg, maar is niet weg.
 

Maar opnieuw wordt er op een voor mij onevenwichtige manier over grenzen gegaan. Ontstaan er plaatsen en situaties waarin mensen geen keuze hebben. Ik praat oa over de zorg en het onderwijs. Over iedereen die zich vanuit het gevoel van overleven, gedwongen voelt om besluiten te nemen die in vrijheid anders zou zijn. Mensen die zich verantwoordelijk voelen voor het werk wat ze doen en daarmee hun eigen behoefte en veiligheid op het spel zetten.
Er ontstaat spanning, opnieuw iets wordt opgerekt.
Alleen is het deze keer misschien extra pijnlijk.
Omdat er weet van is.

Weet.

Weten.

Het wordt gezien.

Men weet.

En grijpt niet in.

Weten maar laten is een pijnlijke, giftige combinatie.

Het leidt tot over(st)rekking. Tot de rek er uit is of iets knapt.

Daardoor leidt het tot verlies.

Het kwijtraken van eigen regie.

En dát is de plek of het moment waarop oud zeer, oude kwetsing, trauma, geraakt kan worden.
Dat is waar de impact opnieuw kan inslaan. Diep van binnen.  
Daar kunnen oude wonden pijnlijk groots aanvoelen. Daar worden oude sensaties wakker, niet wetende waar ze bij horen.
Overspoelend en verwarrend.

Het vraagt kei en keihard werken.
Van binnen.
Ongezien door buiten. De wereld om ons heen.
Zelfs soms niet gezien of begrepen door onszelf.
Omdat het om onzichtbare kwetsingen gaat.

Mensen die kampen met restverschijnselen. Onbegrijpelijke vermoeidheid. Futloos, zonder energie.
Zou het kunnen dat niet alleen Corona, COVID-19, om lichamelijk herstel vraagt, maar ook de impact die het heeft op ongezien innerlijke kwetsing, trauma, aandacht vraagt?
Trauma en overleving horen bij elkaar. Overleving slurpt energie.


Bij mensen die ik spreek, ontmoet en begeleid, wordt keer op keer duidelijk dat Corona, als veelomvattend begrip, veel triggert. Het zet overlevingsmechanismes op scherp. Het maakt mensen alert.

Mensen die besmet raken én hun omgeving komen terecht in de situatie dat ze zonder menselijke nabijheid (een existentiële hulpbron) door ernstig of minder ernstig leed heen gaan.
Alleen.
Afzondering voor veiligheid. Hoe paradoxaal.
Kinderen die niet bij hun ouders mogen. Quarantaine die om afstand vraagt. Hoe kun je als ouder 1,5 meter bij je kind vandaan blijven, om besmetting te voorkomen. Wat vraagt dit van je? En wat als je het niet doet en iemand wordt ziek? Hoe pijnlijk belastend kan dit zijn. Levensgrote dilemma’s die niet voor iedereen gelden. Wat het niet makkelijker maakt.
Allerlei situaties die oud trauma kunnen triggeren. Ongezien, onbewust.


Maar er is weet. Ik heb weet. En met mij velen. Er wordt over geschreven, maar zo weinig gedeeld. Er wordt geroepen, maar niet geluisterd. Er worden noodsignalen uitgezonden, maar niet opgemerkt.
Het vraagt om aandacht. Weten. Zodat er minder alleen is.
Ook nu. Nu een tweede golf zoveel mensen in de overspoeling brengt.
Terug in de overspoeling brengt. Opnieuw. Zonder adempauze.
Laten we inzetten op begrip. Zonder begrip is de kans op herstel klein. Dan ontstaat er verharding. In de mens. Tussen mensen.

Verwijdering. Afhaken.
Loskoppeling.

Laten we samen openstaan voor de impact.
Zodat in het delen, het samen kijken, leren mogelijk wordt.
Samen zien we meer. En het kán! De kennis is er.
Niemand weet wat de werkelijke impact is. Dus laten we nieuwsgierig zijn. Naar onszelf en de ander. De wereld om ons heen.
Dan kunnen we vaste bodem en een strand creëren, waar overspoeling ontstaat.

Dán kunnen we ruimte creëren voor herstel. Werkelijk herstel.

Maar begint bij willen begrijpen.

%d bloggers liken dit: