Kudde Blog

‘De paarden maakten een beweging; ze stonden allemaal stil’.

Ruimte om te Laten

De wens om bij de paarden te zijn is groot. Daar zou ze iets vinden. Iets wat verloren is gegaan in de tijd. Wat ze zoekt kan ze niet verwoorden. Het is meer een gevoel.

Haar verlangen is voelbaar. De neiging ontstaat om deze te volgen en direct naar de paarden te gaan. Ze zet de stap niet en blijft staan.
Haar adem stokt en ze slikt. Het duurt enkele seconden. Bijna onmerkbaar maakt de kudde een beweging: alle paarden staan stil. Ze ziet het niet.

Als haar ademhaling verdergaat graast de kudde weer. Het is net alsof de korte ademloze intermezzo er niet was. De stilte van haar bewegingloosheid klinkt luider.
Het leidt tot extra geluiden om haar heen. De blaadjes van de bomen laten van zich horen. Vogelgeluiden, een haan die niet stopt met kraaien. Bijna onheilspellend.
Ze staat nog steeds stil en het niet is duidelijk waar ze van binnen is.

De paarden geven geen teken van contact. En toch weten ze dat ze daar staat. Ze hoeft geen stap te zetten om de kudde in te gaan. Ze is er al.

Enkele minuten later maakt ze contact. ‘Weet je, ik ben hier gekomen om iets terug te vinden van mezelf. Het leek me zo mooi om dit met de hulp van de paarden te doen. En nu sta ik hier en ben ik bang. Bang dat wanneer ik terugvind wat ik zoek, ik pas echt besef wat ik kwijt ben geraakt’. Ze zucht.
Een van de paarden maakt zich los van de kudde. Rustig loopt ze onze richting op.
Haar hoofd laag. Geen haast en tegelijkertijd doelgericht.
Ze loopt tot aan de vrouw en laat haar hoofd voor de buik van de vrouw hangen.
Opnieuw houdt ze haar adem in en het paard duwt haar hoofd zachtjes tegen de borst van de vrouw. Zo blijft het paard staan.
De vrouw ontspant. Voorzichtig maakt ze contact met paard. Heel zachtjes streelt ze het paard. Geen haast. De ogen van het paard zijn zacht.
‘Er is tijd’ zegt de vrouw. ‘Ik heb geen haast’.

samen

 

Tekst: Beleving in Beeld, Martine Huurman
Afbeelding: Toril Strooper

 
Doen of Laten?
Dilemma bij begeleiding van Verlies in de Innerlijke Kudde.

Ik sta tussen de paarden en voel me niet fijn. Op zoek naar rust werk ik hard om hen niet te belasten met mijn ongenoegen, tranen en zwaarte.
De paarden negeren me. Het maakt dat het gevoel van ongenoegen, me onbegrepen voelen en de frustratie toeneemt bij mij. Zie je wel, ze voelen mijn verdriet en ze willen niet bij me komen.
Dan maar mest scheppen. Doe ik in ieder geval iets. Daar ben ik wel goed voor. Ze waarderen het niet eens. Sterker nog. Zullen de paarden überhaupt beseffen hoeveel werk het iedere dag opnieuw is? Schep& puf. Met elke mesthoop die in de kruiwagen ploft voel ik mijn spieren meer pijn doen. De vermoeidheid neemt mijn hoofd over en ik wil het opgeven. Ben pissig en ontevreden.

De tranen lopen over mijn wangen en ik ga zitten op een houtblok. Laat maar.
Er ontstaat beweging in de kudde.
Een van de paarden loopt in een rechte lijn naar me toe. Ze blijft staan. Eventjes gaat er door me heen: ‘ze wil zeker door mij gekriebeld worden’, maar het blijkt anders te zijn. Net voor mij staat ze stil.
Ze kijkt niet naar me, maar ze ziet me wel.
Haar aanwezigheid doet mij ontspannen. Ik laat van alles om me heen op de grond vallen. Mijn vermoeidheid, mijn frustratie, verdriet en uiteindelijk de wil om te vechten tegen wat zich van binnen aandient.
Ze blijft staan. Tot ik helemaal ontspannen ben. Dan draait ze zich naar me toe. Haar borst ter hoogte van mijn hoofd. Ik ga tegen haar aanleunen en zou zo in slaap willen vallen.
Ze kauwt wat en doet verder helemaal niets.
Mijn eigen gevoel van ‘niets’ wordt voelbaar. Ik hoef even niets en kan tegen haar leunen.
Zo blijf ik daar zitten. Tot ze wegloopt.
Ik rek me uit en voel me beter. Feitelijk is er niets veranderd, maar van binnen wel degelijk.

Haar aanwezigheid, zonder verwachtingen. Enkel nabij zijn. Mij zien. Zonder te kijken, maakte op dat moment, voor mij het verschil.
Dát is waar Rouw te Paard, Verlies in de Innerlijke Kudde over gaat. Hoe kun jij als begeleider omstandigheden creëren en ruimte maken voor het verhaal en de emoties van de ander? Hoe kun jij jezelf als begeleider op de kruk zetten? Zonder te hard te gaan werken? Ruimte bieden aan de paarden om de client en zijn of haar verhaal in te sluiten. Paarden weten wat te doen. Die hebben ons niet nodig.
Het vraagt van ons, begeleiders om een stap achteruit te doen. Ruimte geven aan…
Iedere keer dat je hard werkt voor de ander werk je ergens in je eigen verhaal. Daarmee loop je het risico het verhaal van de ander te doorkruizen of uit het oog te verliezen.
Paarden vertellen geen verhalen. Zij maken ruimte in de kudde voor wat om insluiting vraagt. Ook als dat betekent dat er nog even geen beweging is.
Dit zien, herkennen en weten wat (niet) te doen is een van de onderdelen van de training.
Durf jij het aan om te vertragen? Om te ontdekken wat er bij jou in beweging komt als je minder doet bij je begeleidingen? Je bent van harte welkom om hiermee aan de slag te gaan in Balgoij, tussen de paarden. In jouw tempo, op jouw manier in een kleine setting[1].

[1] Tekst: Beleving in Beeld Balgoij, Martine Huurman

%d bloggers liken dit: