Als kleine golfjes

Als kleine golfjes.

De kudde laat zich niet zien. Daarmee wordt zichtbaar hoe het is.
Nu. Bij aankomst. Het vraagt om aankomen. Mogen arriveren.
Rondlopen. Verkennen. De warmte van een fijne kop thee.

Het is ook niet niks. Terugkeren van een ervaring die overspoelend was.
Onzichtbaar voor de buitenwereld. Veelal onbegrepen. Omdat er geen woorden te vinden zijn. Voor hoe het was. Van binnen. Hoe leg je het uit?

De kudde komt dichterbij.
In beeld. Op een respectvolle afstand. Ze zijn er. Ze wachten. Krachtig. Zonder haast of willen. Zonder moeten. Ze staan er.

Ze maakt zich los van de kudde en sluit bij ons aan. Aanwezig. Zacht. Lief. Geduldig. Het lijkt alsof ze haar eigen ding doet, maar als je beter kijkt, zie je dat ze aanwezig is. Werkelijk nabij. Steady. Aanraakbaar. Ze is er en blijft.
Zonder haast of willen. Zonder moeten. Ze staat er.

Overspoeling. Het leidt tot vechten of vluchten. Maar dat lukte niet. Vechten was niet mogelijk en vluchten kon niet. Dus besloot haar lichaam om niet meer te voelen. Haar hoofd nam het over. Het maakte de paniek niet minder.

Paniek die zich eerder gemeld had. In het leven. Te groots om te voelen. Haar lichaam kon het niet meer. Ging uit verbinding. Achterlatend de sensaties die haar innerlijke verhaal vertellen. Haar lichaam die haar zo trouw was. Door te blijven functioneren. Maar ook haar lichaam kon niet meer. Raakte uitgeput. Verloor de signalen die onderhuids gingen.

En toen was daar opeens een dreigende situatie die haar dwong om het alleen te doen. Afgesloten van nabijheid en de wereld om haar heen. Alleen met haar lichaam, dat zelf aan het vechten was om gezond te worden. Overspoelend op momenten. Zoekend naar vertrouwen in elkaar. Het lukte niet en activeerde sensaties van toen. Beangstigend dichtbij. Opnieuw overspoelend.

De paarden vormen samen een bedding. Een uitnodiging aan haar zintuigen. Haar lichaam sluit af en toe aan. Het uit haar geraaktheid in opwellende tranen. Heel eventjes. Als kleine golfjes. Haar lichaam laat van zich horen.
Een tweede paard sluit aan. Ze stemt af en past zich aan. Vanuit de verte komt ook het laatste paardje dichterbij. Heel langzaam, bijna onopgemerkt verschijnt hij. De zachtheid en rust die de paarden uitstralen ademt ruimte en tijd. Ze zien haar. Luisteren. Ze zijn simpelweg nabij. En zo wordt er gedeeld en soms even niet. Er ontstaat een plek. Voor haar, een bedding waar ze terug kan komen bij zichzelf. Maar nu nog even niet.

BiB

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: